ชาตินึงผ่านไปที่ชั้นไม่ได้เข้ามาที่นี่
ก็มันไม่มีเวลานี่นา
เอาเหอะไหนๆ ก็มาแล้วขอมาเขียนอะไรเล่นๆซะหน่อย
1 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก นี่ชั้นทำงานมาปีกว่าแล้วหรอเนี่ย
ที่นี่สอนอะไรให้ชั้นหลายอย่าง เอาตั้งแต่คนเลย คนก็คือคนงัยหล่ะ
คนจริงๆ เกิดมาเพื่อคนเรื่องแต่ละเรื่องให้มันยุ่งยาก มากมาย
10 คน ก็สิบเรื่อง ร้อยคนก็ร้อยเรื่อง จะอะไรกันนักหนาเนื่ย
ที่นี่สอนให้ชั้นรู้จักกับคำว่าปล่อยวาง ซึ่งในชีวิตไม่เคยรู้จักมันเลย
ใช่แล้ว ต้องปล่อยวาง เพราะถ้าชั้นไม่ทำอย่างนั้น คงต้องบ้าตายเข้าสักวัน
ที่นี่ทำให้ชั้นรักเพื่อน (สมัยเรียน) มากขึ้น
ขอบคุณมิตรภาพดีๆ ที่พวกแกมอบให้ยามที่เราอยู่ด้วยกัน
อย่างน้อยช่วงเวลาที่ชั้นรู้สึกว่าไม่มีใคร
ก็ยังสามารถย้อนกลับไปในวันเก่าๆ แล้วทำให้ยิ้มได้
ขอบคุณ พลอย ที่แกเข้าข้างชั้นซาเหมอเลย แกเป็นทั้งเพื่อน พี่ น้อง
บางทีก็เป็นแม่
ขอบคุณแป้ง แตง แคท สำหรับสิ่งดีๆ ทุกอย่างตลอดเวลาที่คบกันมา
ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่ไม่ได้เอ่ยชื่อด้วย
เฮ้ออออ เหงาว่ะ พวกแกคงไม่รู้หรอกว่า
การทำงานที่ที่ไม่มีคนรุ่นราวคราวเดียวกันกะเราอ่ะ มันเป็นยังงัย
ที่นี่มีแต่บรรพชนที่เกือบจะเป็นปูชนียบุคคลได้อยู่แร้วววว
มันไร้สีสันสุดๆ ชั้นผิดแผกเสมอสำหรับสายตาปูชนียบุคลเหล่านั้น
(ทำมัยหล่ะยะ)
หัดมองโลกให้มันนอกกรอบซะบ้างเถอะนะ ขอร้องงงงง
ที่นี่สอนชั้นว่า อย่าสัญญาอะไรกับใครถ้าคุณทำไม่ได้
เมื่อคุณเอ่ยปากสัญญาเมื่อใด คุณจะสร้างความหวังให้เกิดขึ้นกับคนๆ นั้นเสมอ
มันอาจไม่มาก แต่ก็ไม่มีใครอยากให้ความผิดหวังเกิดขึ้นตรงหน้าตัวเองหรอก จริงมั๊ย
เพราะฉะนั้น คิดให้ดี ก่อนที่จะเอ่ยปากพูด คำพูดจะได้ไม่ทำร้ายใคร
(อันนี้ออกแนวปรัชญาชีวิตนิดนึง) แต่มันก็จริงไม่ใช่หรอ
เหนือสิ่งอื่นใด ที่พร่ำพรรณามาทั้งหมด ชั้นควรไปนอน เตร๊ง เตรง เตร่ง เตร๊ง
งานการทิ้งไปก่อนเลย จำไว้ ๆ ๆ ครั้งนี้ทำไม่ถูกนะคะ มล
เชื่อพี่ แล้วดีเองอ่ะ อิอิ ตัวเองยังไม่รอด...........