เพื่อนฝากไว้........ท่ามกลางบริบทรอบตัวของเพื่อน
“เวลา” เมื่อทำให้สิ่งใดผ่านมา ย่อมสามาถทำให้สิ่งนั้นผ่านออกไปได้ สัจธรรมพื้นฐานของมวลมนุษย์ ผู้บริโภคและโคจรชีวิตอยู่ในวัฏฏะ น่าแปลก “เวลา” เรียกเพื่อนมาอยู่กับเราได้ แต่พราก “เพื่อน” ไปไม่ได้.....ตลอดกาล
โชคชะตาคือสิ่งใด ใยเราต้องมาพบกันหรือคำหวานฝันหรูอย่างพรหมลิขิตเป็นเพียงความบังเอิญ จากความต้องการแห่งปัจเจกชนที่บังเอิญ สอดคล้อง ต่อต้าน แต่เพียงความต้องการคงไม่ถูกนัก เพราะถ้าเช่นนั้นคงไม่มีคนรักที่ต้องพรัดพราก หรือคนชังที่ต้องทนร่วม แต่ (อีกที) จะพรากหรือจะร่วมเราก็เป็นผู้เลือกมิใช่หรือ สถานการณ์เป็นตัวกำหนดเส้นทางที่เราสามารถเลือกได้ แต่ไม่สามารถเจาะจงเส้นทางให้เราต้อง “เลือก” ได้ (ถามขวัญ ไม่ก็เรียมดูได้ ถ้ามันไม่มีทางเลือกอย่างน้อยก็ “ตาย” ได้
เส้นทางในชีวิตของข้าพเจ้า ตราบที่ลมหายใจยังกรุ่นอยู่รอบกายยังประกอบด้วยไออุ่นของสิ่งที่เรียกว่า “เพื่อน” และถ้าวันนี้ข้าพเจ้าต้องกล่าวถึง “เพื่อน” ทั้งหมด ขอแนะนำให้ไปซื้อคาราบาวแดงหรือซดกาแฟร้อน เพราะเราอาจต้องอยู่กันถึงเช้า ในคราวนี้จึงอยากขอเพียงพูดถึง “เพื่อน” แบบเฉพาะเจาะจงหน่อย คงไม่เป็นการเกินเลยใช่ไหม
สาเหตุสำคัญที่ต้องกล่าวถึงเพื่อนคนนี้ ตอนนี้ วันนี้ นาทีนี้ ก็เพราะเส้นทางคู่ขนานที่เชื่อมโยงกัน กำลังต้องแยกจากกันไปตามวิถีที่ตนเลือก ไม่ได้โกรธ ไม่ได้เกลียดชัง แต่ชีวิตยังมีสิ่งภายในอีกมากมายให้ต้องทำ การจากกันจึงย่อมเกิดขึ้นได้ ก็ในเมื่อการเลือกจากกัน ไม่ได้แปลว่าไม่ได้รักกันสักหน่อยนิ
บนความสัมพันธ์ที่มีกันมายาวนานหรือไม่ ก็แล้วแต่คนหรือใครมอง ความสัมพันธ์มีลักษณะพิเศษเป็นหนึ่งไม่กี่สิ่งบนโลก ที่ “เวลา” ยอมให้ไม่ต้องแปรผกผันตาม คนบางคนอยู่ด้วยกันเพียงไม่นานอาจรักกันอย่างบ้าคลั่ง หรือคนบางคนอยู่ด้วยกันอย่างบ้าคลั่ง อาจไม่รักกันเลยก็ได้ โดยความสัมพันธ์นั้นจะมีลักษณะแปรผกผันไปตามการปฏิสัมพันธ์มากกว่า
ในความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนของเรา มีดีบ้าง ไม่ดีบ้าง ปรึกษากันบ้าง ทะเลาะกันบ้าง ฯลฯ มีช่วงเวลาความทรงจำดีๆ มากมายให้ย้อนคืนหวนกลับไปหา
ในที่นี้ และณ ตอนนี้ จะไม่ขอพูดถึงสิ่งที่ไม่ดีต่างๆ ที่ผ่านมา (เพราะถ้าพูดคงมีมากมาย มากกว่าก่ายกอง) อยากให้รู้ว่ารัก และเป็นห่วงเพื่อนอยู่สมอเหมือนที่เพื่อนรู้สึก ตอนนี้เพื่อนอาจจะคิดว่าเพื่อนอีกคน “เลือก” ที่จะไม่คุยหรือบอกบางสื่งบางอย่างกับเพื่อนนั้น แล้วเพื่อน “เลือก” ที่จะบอกหรือพูดทุกสิ่งทุกอย่างที่ตัวอยากจะพูดแล้วหรือ ถ้าเพื่อนอยากได้รับอะไร เพื่อนก็น่าจะให้สิ่งนั้นเช่นกันมิใช่หรือ อย่าคิดว่าเพื่อนคนนี้ไม่รู้สึกอะไร เพราะถ้าเพื่อนพูดถึงว่าเป็นห่วงและรักเพื่อนขนาดไหน เพื่อนคนนี้ก็มีให้เพื่อนไม่น้อยไปกว่ากันหรอก ที่พูดมานี้ไม่ได้จะมาโทษว่าเป็นความผิดของเพื่อนนะ ก็แค่แชร์ความรู้สึกส่วนตัวกันไป อย่างที่เพื่อนเคยย้ำนักย้ำหนาน่ะ จำได้ไหม “เวลาที่เพื่อนทุกข์ เพื่อนไม่มีบอกกัน เพื่อนจะโกรธจริงๆ นะ” อยากให้รู้ว่าไม่ได้พูดให้สวยหรู แต่พูดเพราะรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ กับสิ่งต่าง ที่เพื่อนฝากไว้ จะเก็บใส่ไว้เป็นความปรารถนาดีบันทึกไว้กับตัวให้ระลึกถึงเพื่อนผู้น่ารักคนนี้ และเพื่อนผู้ไม่ค่อยจะน่ารักคนนี้ก็ขอส่งความปรารถนาดีจากใจแท้จริง ไม่คืนให้ เพราะต่อให้เพื่อนไม่ให้มา เพื่อนคนนี้ก็จะส่งให้เพื่อนอยู่แล้ว ดูแล และรักษาสุขภาพดีๆ ขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีๆ ทั้งหมดที่ห้มา จะไม่ลืมและไม่มีวันลืมเด็ดขาด จำได้ไหม (อีกที) “เพื่อนน่ะ ไม่เจอกันนานขนาดไหน แต่ถ้าวันหนึ่งกลับมาเจอ ก็เฮฮากันได้เหมือนเดิมนั่นแหละ” หวังและอยากให้เป็นอย่างนั้นเสมอ
ตกลงกันในวันนี้ก่อน ช่วงเวลาท้ายๆ ก่อนการจากลาที่เพื่อนรู้สึกไม่ดีนี้ จงลืมและทิ้งมันไปซะ รู้ว่ายากและอาจทำไม่ได้ แต่จำไว้ว่าเพื่อนไม่ได้คิดหรือมีเจตนาที่จะทำให้เพื่อนรู้สึกเช่นนั้น สิ่งที่ดีก็รับกันไว้ คิดถึงช่วงเวลาดีๆ ที่เรามีให้กันไว้มากๆ ส่วนที่ไม่ดีลืมๆ ไปได้ก็ลืม ลืมไม่ได้ก็ฝังมันให้ลึกๆ เพราะมันเป็นสิ่งไม่สำคัญ ไหนๆ จะคิดถึงกันทั้งที ก็คิดถึงในแง่ที่มันดีเถอะ
คาดหวังเป็นอย่างยิ่งที่สุดว่าครั้งหน้าที่เจอกัน เหตุการณ์ในช่วงเวลานี้จะถูกฝังอยู่ลึก ภายใต้ความทรงจำถึงความสัมพันธ์อันแสนดีของเรา
สุดท้ายนี้จะไม่ฝากอะไรไปอีก ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ก็พยายามพูดๆๆๆๆ จนตอนนี้รู้สึกว่าอาจจะมากเกินไปแล้ว ขอให้เพื่อนนึกถึงสิ่งที่เพื่อนคนนี้เคยพูดและย้ำเตือนเธอเอาไว้ เชื่อสิ! ว่ามันเป็นสิ่งดี.....
“เพราะมันมาจากเบื้องลึกภายในหัวใจที่ต้องการส่งความปรารถนาดีต่อเพื่อนคนนี้เสมอ”

รักเพื่อน

ปล. คงไม่ต้องลงท้ายใช่ไหม ว่าเพื่อนกับเพื่อนสนิทกันขนาดไหน