เช้าวันหนึ่งกับแสงแดดสุขสดใส ร้องไห้ไปมาอย่างเด็กโยเย โลเลและลังเลใจอยู่นาน สมภพก้าวเดินออกจากห้วงภวังค์พร้อมการติดสอยห้อยตามของความขี้เกียจอย่างละเอียดละออ เขาเริ่มลุกขึ้นนั่งลำพังและเริ่มออกปากรำพันกับเพื่อนข้างกายพร้อมปลายตาไปที่หิ้งศาลพระภูมิข้างบ้าน เปล่า ไม่ได้นับถือ ออกแนวสงสัย 'มัยหุ่นปลอมได้บรรจงเสวยของดีกว่ากู!!!

"มึงว่า วันนี้เริ่มต้นด้วยโรตีมะตะบะทอดกะทะเกรียมๆคงจะเยี่ยมไม่หยอกนะ"

เพื่อนข้างกายเคลื่อนไหวเชื่องช้าลักษณะตามชาติกำเนิด ประเมินได้ราว เจ็ดนิ้วต่อริ้วการเคลื่อนไหวหนึ่งครั้ง ดูไปคล้ายระมัดระวังหรือพูดอีกทางแม่งขี้เกียจตามสันชาติญาณ เกียจโรมรันกับความหนักอึ้งภายในก่อนโน้มกายออกปากอยางละเลียด...

"ข้า... ว่า..." เอ่ยอย่างกับกังวลกลัวดอกพิกุลจะร่วง

ยาวนานเกินขีดจำกัดที่คนไวไฟรักหนุ่ย อำพลอย่างสมภพจะทนทาน สมภพถอนใจขัดจังหวะการต่อสู้อย่างหนักหน่วง พร้อมลุกออกไปเข้าห้องน้ำ ขณะเดินผ่านมองเห็นรูปถ่ายภายในกรอบ ที่ปล่อยวางกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น ค่าของมันคงไม่ได้อยู่ที่เรื่องราวอ่อนหวานอันโอชะขณะลั่นสัมผัสชัตเตอร์ตามท่วงท่ายะโสของช่างภาพระยำ แต่มันอยู่ที่กรอบรูปลายชะม้อยงดงามหวานบาดลิ้นหัวใจจนเกือบถึงไส้ติ่ง นิ่งคิดพลางเอื้อมมือหยิบกระป๋องโก๋แก่ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างตัว เคี้ยวกรุบกรอบก่อนโยนเม็ดถั่วลันเตาให้เกียจที่กลับเข้าสู่ภวังค์เดิมนั่งหม่อยงอยเหงาคาที่ มองลั่นเตาเคลื่อนไหว... แล้วจึงเคลื่อนกายออกประตูผ่านไป....

"ไอ้เหี้ย มึงมาทำไรในห้องน้ำ" ภพพูดกับเกียจ แต่ไม่ใช่เกียจที่เข้ามาโผล่ในห้องน้ำ เป็นภพเองที่ผ่านมาเข้าห้องเดิม สมภพงุนงง ประตูก็เหมือนเดิม แต่ทำไมหน้าทีเดิมของมันไม่ ภพสงสัยหันกลับไปกลับมาระหว่างฉากกั้น ทั้งสองด้านของอาณาจักรประตูมีเกียจนั่งอยู่ทั้งสองข้าง มีกรอบรูปวางเกลื่อนอยู่ทั้งสองด้าน รวมถึงมีเม็ดถั่วค้างเติ่งอยู่ในอากาศทั้งสองห้วง!!! สับสนจนเกือบจะเป็นลม ยืนนิ่งอยู่ระหว่างโลกประหลาดทั้งสอง เมื่อวานก็ว่าหยุดเทคยา คุณปู่คุณย่าอาม่าอากงก็ไหว้ตรุษจีนไม่น่าจะมาหลอกหลอน แล้วกูเป็นไร

เกียจอาจเริ่มรังเกียจหรือไม่ก็คงจะรำคาญ เลยปัดรังควานขับไล่ร่างเดิมแล้วอ้าปากงับเม็ดถั่วโก๋แก่ก่อนออกเดินแบบตาแป๊ะมาหา น่าตลกภาพซ้ายขวาจากหางตาภพทั้งสองเคลื่อนไหวดุจเดียวหยั่งกับแฝดติดข้างฝา และทันทีที่เกียจเคลื่อนไหวออกปากพูดน้ำลายกระเซ็นเป็นกระสายพร้อมเศษซากเม็ดถั่วที่ยังเคี้ยวไม่หมดดี เสียงที่เข้ากระทบโสตสัมผัสกลับดังหยั่งกะระบบเสียงโดลบี้ สเตอริโอ

"ภพ..."

"มึง..."

"ลืม..."

"..."

"..."

"..."

"ตื่น..."

Where Did My Baby Go - John Legend

เยอะได้อีก

เยอะไปหมด

เยอะมั้ง

เยอะเหลือเกิน

LOVE ART above everythings